گیسوی رها

در گوش درخت

از شكوفه مي گويد

باغبان پير

چه دلفریب اند

پشت پلکهای کویر

سایه های سبز

درآغوش هم بودن :

رویای

بی تعبیرما 

اگر خود اوست

چرا بر نمی گردد؟

آفتاب می گوید

آن قدرزيباست

كه آفتاب

گردان اوست

این خطوط می گویند

هرآنچه را که گفتنی ست

چیزی نگو

دستی بر زانو

با دست دیگر شاید

آبی می نوشد

چقدرروشنی

هدیه داده است

این دست سیاه

می خندد حتی

 بعد ازاین همه پله

 دختر روستا

پله به پله هر روز

می شمارم

آرزوها یم را

هر شب خواب می بینم

خانه ای سبز شده

کنار مزرعهء مان