گیسوی رها

بهاری که باشی

جای پایت

                          ــ در برف هم ــ

زندگی می بخشد.

برف بر شاخه

سر خوش اما بر زمین

برف لگد مال

مانده

بر تن سپید خیابان

زخم عبور

گل زیربرفها

پنهان می شود آرام

آن سودوکودک

ای کاش بتکاند

خورشید

از شانه هایم

غبار زمستان را

خسته از کنکاشی بیهوده

بی نصیب از آخرین یادگار بهار

در اندیشهء

   پاسخ چشمهایی منتظر

ــ با یک گل بهار نمی شود ــ

و گلی کوچک میان برف

پوز خند می زند